Vitoria-Gasteizen ia 150 osasun-profesional bildu dira dementziei buruzko jardunaldi batean

Topaketa biztanleriaren zahartzeari lotutako patologia horien prebalentziaren etengabeko hazkundearen testuinguruan egin zen. Parte-hartze handiaz gain, osasun eta gizarte-osasun profilek ordezkaritza zabala izan zuten: izena eman zutenen % 40 medikuak izan ziren, % 23 psikologiako profesionalak, % 16 erizaintzakoak eta % 10 erizaintzako laguntzaileak. Horrek jardunaldiaren izaera diziplinartekoa eta dementzien ikuspegi integralarekiko gero eta interes handiagoa erakusten du.

Jardunaldian aurkeztutako datuen arabera, Araban gaur egun 7.000 pertsona inguruk dute dementziaren bat, eta Euskadin 50.000 inguruk; hau da, 65 urtetik gorako biztanleriaren % 5,7k gutxi gorabehera.

Ongietorri instituzionala Vicente Madoz Fundazioko presidenteordeak, Margarita Logroñok (Osakidetzako Ospitaleko Arretaren Koordinaziorako zuzendariordea) eta Francesc Escabiak (Clínica Josefina Arreguiko zuzendari medikoa) egin zuten. Halaber, Jon Armentia, Vitoria-Gasteizko Udaleko zinegotzia eta Alkatetza, Ogasun, Funtzio Publiko, Kirol eta Osasun Arloko arduraduna, bertan izan zen, eta bere babesa adierazi zuen. Amaiera Gorka Urtaran Agirre Arabako Gizarte Politiketako foru diputatuak eman zuen.

Margarita Logroñok azpimarratu zuen Euskadin dementziak 50.000 pertsona ingururi eragiten diela, eta Alzheimer gaixotasuna dela kausa ohikoena (% 60-70 kasuetan). Osasun Sailak eta Osakidetzak patologia horien azterketan eta tratamenduan aurrera egiteko konpromiso irmoa dutela nabarmendu zuen, bereziki diagnostiko goiztiarrean, koordinazio soziosanitarioan, etengabeko prestakuntzan, familien laguntzan eta pertsonan oinarritutako arreta-ereduen sustapenean.

Vicente Madozek gogorarazi zuen Fundación–Clínica Josefina Arregui irabazi-asmorik gabeko erakundea dela, eta arreta-eredu holistikoa defendatu zuen. Nabarmendu zuen ez dela nahikoa narriadura kognitiboan soilik zentratzea, sintoma konduktualak, aldaketa emozionalak eta funtzionaltasun-galera ere funtsezkoak baitira dementzia duten pertsonen eta haien familien sufrimenduan.

Francesc Escabiak azpimarratu zuen dementziak ez diola soilik memoriari eragiten, pertsonaren eta haren familiaren bizitza sakon eraldatzen duela baizik. Gainera, diagnostiko eta tratamendu goiztiarrak sintoma konduktualen agerpena atzeratzeko aukera ematen duela adierazi zuen —dementzia duten pertsonen % 60 eta % 80 artean eragin dezaketenak—, eta pazientearen zein ingurunearen bizi-kalitatea hobetzen laguntzen duela.

Hiru espezialitate, osasun-erronka gero eta handiago baten aurrean

Jardunaldiak dementzien arloko estatuko hiru erreferente bildu zituen: neurologia, psikiatria eta geriatria.

Pablo Martínez-Lage neurologoak Alzheimerraren tratamenduaren bilakaera aztertu zuen. Gaur egun, diagnostiko-teknika berriei esker, garuneko aldaketak fase goiztiarretan hauteman daitezke, eta horrek gaixotasuna lehenago identifikatzeko eta esku hartzeko aukera ematen du. Tratamendu berriek, entsegu klinikoetan, hasierako faseetan progresioa moteltzeko gaitasuna erakutsi dute, nahiz eta jarraipen espezializatua behar duten.

Manel Sánchez Pérez psikiatrak dementziaren sintoma psikologiko eta konduktualetan jarri zuen arreta, hala nola asalduran, suminkortasunean edo jokabide-aldaketa bortitzetan. Interbentzio ez-farmakologikoen garrantzia azpimarratu zuen, eta pertsonan oinarritutako arreta-ereduak defendatu zituen.

Pedro Gil Gregorio geriatriak dementzia adineko pertsonen arazo konplexu eta ohikoa dela azaldu zuen, eta autonomia-galeraren garrantzia nabarmendu zuen. Pertsonaren balorazio integrala defendatu zuen, osasun fisikoa, kognitiboa eta soziala kontuan hartuta, baita zaintzailearen babesa ere.

Amaieran, Gorka Urtaran Agirrek autokudeaketaren eta ohitura osasungarrien sustapena defendatu zuen erakunde publikoen jardunean, biztanleriaren zahartzearekin batera osasun-emaitzak hobetzeko helburuarekin.

Topaketak detekzio goiztiarra, koordinazio asistentziala eta ikuspegi integralaren beharra jarri ditu ardatz, biztanleriaren zahartzeari lotutako osasun- eta gizarte-erronka nagusietako baten aurrean.